Dziś w nocy miałam piękny sen,
Mała drewniana chatka, a my w niej,
Na drewnianej podłodze my dwoje,
Mrok zapadał, dookoła nas pajęczyn roje,
Twarzą w twarz, spojrzeniem w spojrzenie,
Splot z ramion, dłoni drżenie,
Usta wygięte w zarysie błogości,
Nasze myśli wysoko nad nami, w przestrzennej nicości.
I to długie, namiętne spojrzenie,
Wyrażające wzajemne zauroczenie,
Splecione palce dwóch dłoni,
Mające przed niebezpieczeństwem uchronić.

Mrok większy zapadał, bo noc nadchodziła,
Ciemność jeszcze większa chatkę spowiła,
I na tej drewnianej podłodze, dalej tylko my,
Tylko ogień trzaska w kominku i jest tylko on, ja i Ty.
Nic spokoju nie przerywa,
I nic błogości nie urywa,
Za oknem wiatr gra, liśćmi na wietrze się bawi,
A my leżymy tu, siebie nawzajem ciekawi.

A teraz ogień przygasa w kominku,
Siedzimy całkiem sami i całkiem po ciemku.

Podnosisz mnie z podłogi, kładziesz na kanapie,
Wędrujesz dłonią po karku, niczym po mapie,
Otaczasz mnie ramieniem, kocem otulasz,
Przyciągasz mnie do siebie, mocno przytulasz.
Powoli odchodzę w krainę błogiego snu,
Zamykam oczy, już nie ma mnie tu,
Śni mi się sen, o bezgranicznej i pięknej miłości,
Do której jesteśmy zdolni tylko my, ludzie prości.

I tak mi bezpiecznie w Twoich ramionach,
I pragnę pozostać w nich do rana, tak bezpiecznie wtulona...








Z nadzieją w sercu.... Na lepsze jutro, i na to, że będzie dobrze...